SALAM...
Hari ini aku betul-betul rasa sedih. Sebabnya hari ini (15 / 7 / 2011) hari tandatangan buku rekod kemajuan pelajar bagi sesi yang ke dua. Ramai ibubapa yang hadir. Dalam ramai-ramai orang tu, perkara yang paling aku harapkan adalah umi & ayah aku tak datang. Bukan apa,aku tak nak tengok diorang kecewa dengan apa yang aku dah buat. Dulu umi aku tak bagi aku ambik seni sebab takut aku tak dapat kerja. Aku pun dah jadi tak tentu arah dah sebab aku tak dapat nak capai cita-cita aku. Kerana aku sayangkan mak aku,aku ikut apa yang dia cakap kecuali aku stay dengan diorang. Sebenarnya cita-cita aku nak jadi seorang pelukis. Walaupun cita-cita aku nampak kerek,tapi aku suka,aku minat. Akhirnya aku bagitau cita-cita aku kat mak aku. Dia sound aku 3 hari 3 malam. Dasyat mak aku. Macam-macam dia cakap,tp aku pekakkan telinga ja. Lepas tu aku kecewa sangat-sangat. Sebab tu aku tak nak nampak diorang datang hari ni..
ok... Back to the story... Dalam dewan tu ramai jugak la kawan-kawan aku yang parents diorang tak datang. Salah-satunya SAUFI B. ZAKARIA. Masa majlis tu berjalan,aku cakap kat dia.
"parents hang tak mai ka??" dia cakap senang je.."tak".. Tak pa la..sekurang-kurangnya aku ada geng..
Semasa majlis tu berjalan,aku tengok ramai parents tanya cikgu-cikgu "macam mana dengan anak saya"..
aku tersentuh sangat bila dengar ayat tu.nasib baik saufi tenangkan aku. Lepas tu sampai satu segmen ustaz KHAIRUL ASFANI. dia buat ceramah kejap,lepas tu renungan anak-anak untuk ibu bapa.time dia cakap tu yang wat aku nak jadi gila tu. dia cakap tentang pengorbanan ibu bapa. aku apa lagi,laju je mata aku keluarkan air. Dah la aku dah buat banyak salah kat parents aku..tup-tup, ustaz cakap pasal ni pulak. Dalam hati aku macam nak gila dah.satu badan aku menggeletar. Nak tahan sedih punya pasal,yang si SAUFI ni pejam mata terus,rapat...aku panggil dia pn dia tak dengar dah.. Nasib baik ada HAIDAR. Dia yang tenangkan aku. THANKS KAWAN-KAWAN KU. Lepas habis ja majlis,aku terus balik tapi aku ddu tepi bendang dulu. Nak muhasabah diri. Kemudian baru aku balik. Sampai ja di rumah,aku terus kol umi and ayah aku. Aku mintak maaf kat diorang sebab aku dah lawan cakap diorang. Ayah aku cakap tak pe. Dia dah maafkan aku. Lagi pn dia penah buat slah macam aku sekarang kat tok wan aku. Jadi aku lega sikit. Kemidian aku teruskan kehidupan baru aku selepas muhasabah diri aku. Sekarang hobi aku termenung sambil fikirkan apa yang harus aku buat..
sekian......
.

Tiada ulasan:
Catat Ulasan
komen ja..